Pierwsze wzmianki o kulach wykonanych z twardego plastiku pojawiają się od co najmniej 1970 roku. W sieci znależć można rosyjski artykuł, który wspomina podobne urządzenie, które zadebiutowało w 1973 roku.
W 1994 Dwane van der Sluis i Andrew Akers stworzyli ideę o rodzaju sfery, w Auckland w Nowej Zelandii, nazywając swój wynalazek "Zorb". Inspiracją i motorem napędowym ich działań były szkice włoskiego geniusza Leonardo de Vinci przedstawiające ludzką postać wpisana w okrąg.
Z dwoma innymi inwestorami stworzyli firmę ZORB Limited. Ich model biznesowy zakładał rozwój działalności na całym świecie za pośrednictwem systemu franszyzy. W 2000 roku van der Sluis odszedł z firmy, aby powrócić do swojej kariery jako inżynier oprogramowania, a Akers nadal prowadził firmę jako dyrektor do kwietnia 2006 r., kiedy to złożył rezygnację.
Pomysł na zorbing powstał w Nowej Zelandii, jednak niczym wirus rozprzestrzenił się na wszystkich kontynentach i stał się światowym fenomenem.
Zorbing kwalifikowany jest jako sport ekstremalny.
Aby wzmocnić doznania budowane są specjalnie przygotowane tory zjazdowe w szczególności w miejscach, w których nie występują naturalne wzgórza. Tory są specjalnie przygotowane i wyprofilowane, dzięki temu możliwe jest kontrolowanie prędkości zjazdów oraz długości drogi hamowania. Chociaż zorbing odbywa się na ziemi, może być też mokrym i dzikim doświadczenie. W tym celu do wewnątrz kuli dodawana jest woda. Zabawy z kulą można przeprowadzać na wiele sposobów. Torem dla zorby może być zbocze góry zarówno latem - porośnięte trawą, jak i pokryte śniegiem.
Zorb to właściwie dwie oddzielne kule, wykonanych z elastycznego tworzywa sztucznego. Kule mogą być wykonane z PCV (polichlorek winylu) i TPU (termoplastyczny poliuretan). PCV jest tańsze ale dużo mniej odporne na warunki atmosferyczne. TPU jest nieco lżejszym materiałem, dużo wytrzymalszym na zmęczenie i odporniejszym np. na mrozy. Grubość użytego materiału najczęściej wacha się w granicach 0,8 do 1 mm. Kule z poliuretanu przedewszystkim są mniej narażone na uszkodzenia mechaniczne.
Wymiary typowej kuli to średnica zewnętrzna około 3 m . Wewnętrzna kula przeważnie ma średnicę około 2 m. Pozostawia to około 50 cm powietrza pomiędzy kulami. Wewnętrzna połączona jest za pomocą sieci setek linek do zewnętrznej kuli. Taka konstrukcja zapewnia maksymalną zdolność do pochłaniania wstrząsów dla uczestników zabawy.
W zależności od zamówienia zorb może mieć dwa lub jedno wejście w postaci otworu o średnicy około 60 cm. Otwór ten zapewnia również wystarczającą ilość tlenu na zapierające dech w piersiach przejażdżki.
Mimo ekstremalnych doznań zorbing jest całkowicie bezpieczny.
| 
